Ik heb tussentijds bloedverlies

Synoniemen
Ongesteldheid, Menstruatie, Onregelmatige menstruatie, Heftige menstruatie, Menstruatiepijn

In het kort

  • Bij tussentijds bloedverlies heeft u vaginaal bloedverlies tussen de menstruaties door.
  • Door de pil (of overstappen op een andere pil) houdt het tussentijdse bloedverlies vaak op.
  • Soms is soa-test of een uitstrijkje nodig.

Wat is tussentijds vaginaal bloedverlies?

Tussentijds vaginaal bloedverlies is bloedverlies dat op onverwachte momenten komt, tussen uw normale menstruaties door.

Het kan zijn dat u het bloedverlies heeft op vaste dagen tussen de menstruaties in. Of op steeds wisselende dagen.

Hoe ontstaat tussentijds vaginaal bloedverlies?

Bij ruim de helft van de vrouwen wordt geen oorzaak gevonden voor tussentijds bloedverlies.

Op vaste dagen

Tussentijds bloedverlies op vaste dagen komt meestal door schommelingen in de hoeveelheid hormonen in uw bloed. Waarschijnlijk werken de hormonen oestrogeen en progestageen dan minder regelmatig. Dit kan geen kwaad en gaat vaak vanzelf over.

Op wisselende dagen

Tussentijds bloedverlies op wisselende dagen kan komen door:

  • de bijwerking van medicijnen, zoals:
    • de pil: als u rookt, kan de pil tussentijds bloedverlies geven
    • corticosteroiden (ontstekingsremmers, zoals prednison)
  • een hormoonspiraaltje: dit kan vooral in de eerste maanden tussentijds bloedverlies geven
  • een ontsteking van de baarmoedermond (bijvoorbeeld door chlamydia)

Afwijking van de baarmoedermond of -holte

Soms heeft tussentijds bloedverlies een andere oorzaak, zoals:

  • een afwijking aan de baarmoedermond, bijvoorbeeld:
    • een slijmvliesbobbeltje (poliep)
    • afwijkende cellen die op een voorstadium van baarmoederhalskanker kunnen wijzen. Die cellen kunnen met een uitstrijkje worden onderzocht. Afwijkende cellen kunnen bijvoorbeeld de oorzaak zijn van bloedverlies na het vrijen.
  • een afwijking in de baarmoederholte, bijvoorbeeld een slijmvliesbobbeltje (poliep). Een poliep is te zien op een echo en is meestal goedaardig. Zelden is een afwijking van de baarmoederholte kwaadaardig.

Prednison is een bijnierschorshormonen ook wel corticosteroïd genoemd. Natuurlijke bijnierschorshormonen remmen ontstekingen en overgevoeligheidsreacties en zijn nodig voor het vrijmaken en opslaan van energie, mineralen en zouten.

Prednison wordt toegepast bij zeer veel aandoeningen, waarbij ontstekingsverschijnselen een rol spelen, zoals astma, COPD, reuma, multiple sclerose (MS), lupus erythematodes (LE), bepaalde bloedziekten, de darmziekten colitis ulcerosa en de ziekte van Crohn en allergische reacties. Verder werkt het tegen sommige vormen van kanker en tegen de ernstige misselijkheid die kan ontstaan bij chemotherapie.

In combinatie met andere geneesmiddelen wordt het ook vaak toegepast bij het voorkomen van afstotingsreacties na orgaantransplantaties.

Ook wordt het gebruikt als substitutietherapie om een tekort aan lichaamseigen bijnierschorshormonen te vervangen, zoals bij de bijnierziekten de ziekte van Addison, de ziekte van Cushing en het adrenogenitaal syndroom.

Artsen schrijven het meestal voor als:

Stootkuur
Een stootkuur is een behandeling van enkele dagen tot twee weken met een hoeveelheid van 30 tot 80 mg prednison per dag. Dit is een wat grotere hoeveelheid dan bij de meeste langdurige behandelingen. Bij een stootkuur treden meestal geen ernstige bijwerkingen van prednison op.

Een stootkuur wordt toegepast bij plotselinge verergeringen van bepaalde aandoeningen. Meestal zijn dit chronische aandoeningen waarbij ontstekingsverschijnselen een rol spelen. Prednison geneest de aandoening niet, maar onderdrukt de ziekteverschijnselen, zodat uw lichaam zich makkelijker kan herstellen. Ook is er meer effect van andere geneesmiddelen als uw conditie beter is.

Meestal merkt u de werking binnen enkele uren. Soms is de stootkuur bedoeld om de periode te overbruggen tot u de werking merkt van een ander middel, waarvan het effect langzamer intreedt.

Langdurige behandeling
Een langdurige behandeling duurt enkele maanden of langer en bestaat uit een hoeveelheid van ongeveer 10 mg tot 20 mg prednison per dag. U start deze behandeling meestal met een stootkuur van een grote hoeveelheid prednison per dag, waarna u de hoeveelheid in enkele dagen tot weken afbouwt tot de onderhoudsdosering. Gedurende de hele behandeling bepaalt uw arts samen met u of de hoeveelheid prednison bijgesteld moet worden, zodat u de laagst mogelijk dosering gebruikt die nog goed werkt. Deze langdurige behandeling wordt toegepast bij ernstige ziekten waarbij ontstekingsverschijnselen een rol spelen in het geval dat andere geneesmiddelen niet of onvoldoende helpen. Het kan bij deze aandoeningen enkele weken duren voor u het effect van prednison merkt.

Onderdeel van een behandeling tegen kanker
In dit geval is er meestal sprake van een dosering prednison van 60 mg of meer per dag, in een combinatie met andere medicijnen tegen kanker. U slikt de combinatie dan gedurende enkele dagen, bijvoorbeeld vijf. Enkele weken daarna start u opnieuw met een periode van enkele dagen slikken. Op deze manier wordt prednison vaak toegepast bij verschillende soorten kanker, zoals lymfeklierkanker, leukemie, een hersentumor, borstkanker en de ziekte van Kahler.

De werking van prednison bij deze aandoeningen is divers. Het verbetert de eetlust, vermindert vermoeidheid en zorgt er vaak voor dat zich beter gaat voelen. Verder gaat prednison de zwelling van tumoren tegen. Het kan daardoor bij tumoren die tegen zenuwen aandrukken de pijn verminderen. Bij de ziekte van Kahler verlaagt prednison de hoeveelheid calcium (kalk) in het bloed, dat bij deze ziekte is verhoogd.

Veel medicijnen tegen kanker veroorzaken ernstige misselijkheid. Prednison kan deze vorm van misselijkheid verminderen, vooral omdat het uw stemming en eetlust verbetert. U gebruikt het dan vaak samen met een ander middel tegen misselijkheid, zoals metoclopramide, ondansetron, granisetron of domperidon.

Substitutietherapie
Substitutietherapie betekent dat men een tekort aan een lichaamseigen stof aanvult met een medicijn. In dit geval betreft het een tekort aan het lichaamseigen bijnierschorshormoon cortisol.

Bij onder andere de volgende aandoeningen wordt prednison gebruikt:

Bron: Apotheek.nl

Wat kunt u doen bij tussentijds of onregelmatig vaginaal bloedverlies?

Het kan nuttig zijn om op een kalender of in uw agenda te noteren wanneer u bloed verliest. Schrijf per dag op:

  • of u bloed verliest
  • of u ‘de pil’ en/of andere medicijnen heeft gebruikt
  • of u seks heeft gehad
  • of u tijdens of na seks bloedverlies had

Om te weten te komen hoeveel bloed u verliest, kunt u een menstruatiescorekaart invullen.

Het is handig om de kalender/agenda en de menstruatiescorekaart mee te nemen naar uw huisarts om ze samen te bekijken. Ze geven vaak nuttige informatie en helpen bij de bespreking van het probleem.

Behandeling bij tussentijds bloedverlies zonder oorzaak

Als er geen oorzaak gevonden is voor het tussentijds bloedverlies, dan kunt u overwegen om de anticonceptiepil te gaan gebruiken. Met de pil houdt het tussentijds bloedverlies meestal op.
Na 3 tot 6 maanden kunt u weer proberen hoe het gaat zonder de pil.

Soms komt het gek genoeg juist door de anticonceptiepil dat u tussentijds bloedverlies krijgt. U kunt dan een andere anticonceptiepil proberen om te kijken of het dan wel ophoudt.

Wanneer contact opnemen bij tussentijds bloedverlies?

Maak een afspraak met uw huisarts in deze situaties:

  • Na het vrijen heeft u bloedverlies.
  • U of uw partner heeft wisselende seksuele contacten (kans op soa).
  • U blijft na uw eerste gesprek met de huisarts last houden van tussentijds bloedverlies.
  • Het bloedverlies wordt steeds meer.
  • U krijgt er pijn bij.
  • U blijft ongerust.

De huisarts kan zo nodig een uitstrijkje maken en een chlamydia-test doen.

    Meer informatie over vaginaal bloedverlies?

    De informatie over vaginaal bloedverlies is gebaseerd op de wetenschappelijke richtlijnen voor huisartsen, de NHG-Standaarden Vaginaal bloedverlies, Amenorroe, de LTA Vaginaal bloedverlies in de postmenopauze en/of de FTR Dysmenorroe

    Deze tekst is voor het laatst herzien op 17 jul 2014